NL amsterdamgold EN amsterdamgold

tel: +31 (0) 20 65 89 555

Nederlands goud naar Nederlandse kluis

26 okt 2012

Naar aanleiding van een artikel op Business Insider over de goudvoorraden van ’s werelds staatsbanken, interviewde BNR nieuwsradio het hoofd van de Afdeling Research van AmsterdamGold. Goed nieuws: Nederland had de negende plek van Nederland op de lijst van goud bezittende landen. Nederland nam met 612,5 ton goud in voorraad deze prominente plek in op het wereldtoneel, één plaats achter Japan en ruim voor India, dat verrassend slechts de tiende plek claimt. Nu moeten we aantal kanttekeningen bij deze negende plek plaatsen.

Allereerst: waarom Nederland niet negende is

De goudreserves die landen als Qatar, Singapore, De Verenigde Arabische Emiraten en nog een aantal (met name grondstofrijke) landen via een staatsinvesteringsfonds bezitten, zijn niet meegenomen bij de berekening van het landenklassement voor goudbezitters.  Het is niet eenvoudig te achterhalen wat die aan fysiek goud bezitten, maar het is goed denkbaar dat het behoorlijk veel is. Ze bezitten in ieder geval enorme belangen in edelmetaalmijnen. Een tweede punt van vergelijk, dat  ook belangrijk is voor het begrip van deze hoge plek op de ranglijst, is dat goud deel is van een pakket aan vreemde ‘valuta’ (forex reserves), dat door centrale banken wordt aangehouden om de solvabiliteit van de eigen munt te beschermen. India – tiende op de ranglijst – heeft 9,8% van deze reserves in goud. Nederland heeft 60,2% van zijn vreemde valuta in goud.

Deze twee redenen die de rol van Nederland op het financieel wereldtoneel nuanceren, geven geen aanleiding tot bezwaar tegen het gevoerde beleid van De Nederlandse Bank (DNB). Het bezit van relatief veel goud lijkt verstandig, gezien de waardestijgingen en de mate waarop landen die geen goud hebben het nu proberen te bemachtigen. Er is echter een punt waartegen wij als edelmetaalkenners bezwaar aantekenen. Dat is de manier waarop DNB het goud bewaart. Het is bijna onvoorstelbaar, maar Nederland bewaart slechts 10% van zijn goudvoorraden in eigen land. De overige 90% liggen dus elders. In antwoord op kamervragen meldde Jan Kees de Jager, ‘DNB voert een locatiebeleid waarbij het goud wordt gespreid over de locaties New York, Ottawa, Londen en Amsterdam.’ Dit was de summiere verklaring voor het uit handen geven van de opslag van Nederlands goud.

Het televisieprogramma Nieuwsuur heeft middels een interview met Klaas Knot, directeur van DNB, bovenstaande percentages achterhaald. Knot verklaarde de buitenlandse huisvesting van ons goud met een nogal mager verhaal. Het zou eenvoudiger zijn bij een eventuele verkoop en veiliger zijn wanneer het niet verplaatst hoeft te worden naar Nederland. In hetzelfde item van Nieuwsuur kwam ook AmsterdamGold oprichter Willem Middelkoop aan het woord. Hij verklaarde evenals het Tweede Kamerlid Ewald Irrgang verrast te zijn over het hoge percentage van Nederlands goud in buitenlandse kluizen. ‘[Goud is de] ultieme vertrouwensbuffer voor de meest extreme scenario’s van financiële onrust en paniek. In dat soort scenario’s is het denk ik niet handig als 90% in het buitenland ligt’ aldus de verontruste Irrgang.

De risico’s van goudopslag in het buitenland

Het is niet gek om tegoeden op buitenlandse rekeningen of in buitenlandse kluizen aan te houden. Het gaat daarbij om makkelijk inwisselbare goederen of valuta, die met regelmaat gebruikt worden en door verspreide allocatie internationale handel vergemakkelijken. Goud is echter een ruilmiddel van totaal andere orde. Goud is monetair beschouwd het laatste redmiddel en de meest absolute vertegenwoordiger van waarde. Zolang men op papier vertrouwt, wordt er nauwelijks met goud gesjouwd. Goud is een ‘vertrouwensanker’ in de woorden van Minister van Financiën Jan Kees de Jager. Nederland heeft zijn vertrouwensanker nu aan boord van een ander schip gelegd. Als Nederland in nood verkeert en het ‘anker’ nodig heeft, is het maar de vraag of Amerika – dat waarschijnlijk dan met dezelfde problemen kampt – bereid is ons bezit terug te geven.

Een maritieme wijsheid is dat je een anker in geval van nood direct moet kunnen uitwerpen. Als het eerst gezocht en daarna aangelijnd moet worden dan ben je al lang en breed op de rotsen gelopen.

 

In jaren 60, de laatste jaren van de Bretton Woods ‘goudstandaard’, stond het vertrouwen in de dollar onder druk. De kosten voor de oorlog in Vietnam en de wapenwedloop van de Koude Oorlog in het algemeen, wogen zwaar op de Amerikaanse begroting. Daarbij verslechterde de Amerikaanse handelsbalans in die tijd door hogere brandstofprijzen. Door de goedkopere dollar konden de aantrekkende economieën in Europa en Japan, gebruikmakend van de dollar/goud koppeling van het Bretton Woods systeem, relatief goedkoop goud shoppen in de VS. De consequentie was een run op het Amerikaans goud, er werd gekozen voor het gouden onderpand in plaats van de verzwakkende valuta van de grootmacht. De Amerikanen zagen deze leegloop met lede ogen aan en beëindigde eenzijdig het Bretton Woods systeem in Augustus 1871, de zogeheten ‘Nixon Shock’.

Sindsdien zit de FED op de goudvoorraad als een kip op haar eieren. Er gaat geen grammetje meer het land uit. Volgens Amerikaans econoom en marktanalist Jim Rickards is de totale voorraad in Amerikaanse kluizen even groot als bij het begin van het Bretton Woods systeem in 1844, namelijk 17.000 ton. Een belangrijk verschil met 1844 is dat het goud nu voor meer dan de helft van andere landen is. Met een goudvoorraad van 8.133,5 ton is Amerika nog steeds de grootste goudbezitter, maar of ze een eventuele goudstandaard ermee kunnen onderschrijven is de vraag. Met de voorraden van andere landen erbij zou dat wel moeten lukken.

Als China de VS het leven monetair voldoende zuur maakt, is het niet ondenkbaar dat Amerika de dollar herwaardeert tegen deze multinationale goudvoorraad, onder het mom van een economische coalitie. Een paar maanden geleden kondigde de Republikeinse Partij aan een commissie te willen instellen die het scenario dat ontstaat bij het opnieuw instellen van een goudstandaard gaat onderzoeken. Nederland kan, in het geval van globale monetaire spanning, alleen een plek aan de onderhandelingstafel behouden als het zelf kan beschikken over zijn goudvoorraad. Anders spreekt Amerika voor ons. Praktische argumenten zoals die naar voren werden gebracht door Klaas Knot steken maar pover af tegen de financiële en politieke belangen.

 

 

 

 

 

De artikelen in de AmsterdamGold nieuwsbrief vormen een weerspiegeling van de opinie van de auteur en niet van AmsterdamGold.com BV. Deze artikelen zijn bedoeld om u te helpen een mening te vormen over de edelmetaalmarkt en constitueren geen advies. De inhoud is met de grootst mogelijke zorg samengesteld, maar AmsterdamGold accepteert geen verantwoordelijkheid voor eventuele onjuistheden. Alleen u kan beslissen wat de juiste manier is om uw vermogen te beheren. Als u besluit te handelen op basis van de inhoud van de AmsterdamGold nieuwsbrief dient u elders de betreffende inhoud te verifiëren. De auteur van dit artikel bezit een long positie in fysiek zilver.